Katniss Everdeen cz.1
Właściwie nie spodziewałem się, że o tej bohaterce napiszę na początek. Ale dopiero co skończyłem czytać trylogię o igrzyskach i jej postać na tyle mi się spodobała, że postanowiłem o niej coś napisać.
Od razu zdradzę, że osoby, które znają Katniss tylko z filmu mogą spodziewać się tu informacji dotyczących tego co dzieje się w części trzeciej, więc jak chcecie mieć niespodziankę, to nie krępujcie się i znikajcie stąd (albo przeczytajcie książkę ;] ).
To co najbardziej przekonało mnie do tej postaci jest sposób w jakim autorka poprowadziła narrację (dla tych co nie czytali- narracja jest pierwszoosobowa). Po prostu mamy tu do czynienia z subiektywnym spojrzeniem głównej bohaterki, przez co możemy ją bardzo dokładnie poznać. Możemy dokładnie zaobserwować jej ewolucję, która jest bardzo dynamiczna, z uwagi na to przed jakimi wyzwaniami stawiana jest Katniss.
I tak na samym początku mamy do czynienia z zaradną dziewczyną, którą śmierć ukochanego taty i depresja matki zmusza do utrzymywania rodziny. Wszystkie sytuacje w których jest postawiona rozpatruje w kontekście zysków i strat. Na okazywanie uczuć pozwala sobie tylko wobec młodszej siostry- Primrose. Tylko ją kocha bezinteresownie. Nawet matkę traktuje protekcjonalnie, nie potrafi jej zapomnieć tego że musiała głodować z powodu jej choroby. Niezbyt dobrze ją ocenia, ale potrafi docenić jej zdolności medyczne, wiedzę. Swojego partnera do polowań Gale'a traktuje przyjacielsko, ale też głównie docenia go za umiejętności i możliwość odezwania się do kogoś spoza rodziny. Godną wspomnienia jest również jej przyjaciółka Madge, córka burmistrza. Choć uznaje ją za przyjaciółkę właściwie dopiero tuż przed wyjazdem do Kapitolu (kiedy dostaje od niej broszkę z kosogłosem). Katniss nie chce się otaczać zbyt blisko osobami, bo obawia się przywiązania.
Jej ewolucja w pierwszej części zaczyna się w momencie, kiedy zgłasza się w miejsce siostry do Głodowych Igrzysk. Katniss zostaje wyrwana ze swojego stałego środowiska, w którym czuje się bezpiecznie: od swojej rodziny, miejsca zamieszkania, łuku i codziennych zajęć. Od tego momentu często wygląda jakby cały czas była na polowaniu: jest czujna, obserwuje i analizuje zachowania ludzi, szuka sojuszników, ale nie szuka ich wsparcia za wszelką cenę (tak samo jak w domu). Zachowania innych trybutów uznaje za grę, próbę przetrwania. Nie ocenia tego negatywnie, raczej wciąż zwraca uwagę na nieczułość mieszkańców Kapitolu ich zachwyt Igrzyskami. Dlatego nie potrafi poważnie traktować swojego zespołu przygotowawczego. Tylko Haymitch i Cinna potrafią ją do siebie przekonać. Powaga raczej rzadko ją opuszcza. Każde zdarzenie uważa za istotne dla przetrwania, za element gry. Nawet Peetę uznaje za swojego sojusznika dopiero podczas Igrzysk.
Jednak za największą zmianę można uznać właśnie jej stosunek do Peety, bo po raz pierwszy od śmierci ojca pozwala sobie pokochać mężczyznę w sposób romantyczny. Sama chyba nie za bardzo przyznaje się przed sobą, że pozwoliła sobie na słabość, bo chyba tak by określiła to zakochanie. Jest to dla niej raczej jakiś efekt zbyt mocnego wczucia się w grę, niż miłość. Właściwie dość późno uświadamia sobie, że to tylko Ona grała. Trudno jej sobie wyobrazić, że mogłaby się tak po prostu zakochać, bo od początku stwierdza, że nie chce mieć dzieci w świecie takim jak ten. Dlatego na koniec pierwszej części górę znów bierze rozum, jednak pewne zmiany już zaszły i będą one miały wpływ na jej późniejsze decyzje w dalszych częściach, o czym później.
Warto zauważyć jak wygląda świat przedstawiony w Igrzyskach. Postapokaliptyczny świat, który powstał po upadku, który miał miejsce w czasach zamierzchłych, ale zarazem nie jest w stanie odzyskać dawnej świetności. Miejsce zamieszkania Katniss kojarzy się z jakimś gettem (ogrodzenie pod napięciem, straż, plac na którym zbierają się mieszkańcy). Ludzie nie dbają o to co stanie się z kimś innym, co bohaterka uznaje za słuszne, bo przecież nie można ryzykować życia dla obcych ludzi. Kapitol autorka wzorowała na starożytnym Rzymie. Większość mieszkańców, których poznajemy z imienia, posiadają imiona wzorowanie na rzymskich (Seneka, Flavius, Caesar, Claudius). Oczywiście większość z tych imion ma konkretne znaczenie, np. Seneka w Rzymie był nauczycielem Nerona, tutaj jest organizatorem igrzysk i podwładnym prezydenta Snowa (myślę że 'zimne' nazwisko prezydenta też nie jest bez znaczenia ;] ). Również sama idea krwawych igrzysk jednoznacznie kojarzy się z Imperium Rzymskim jak i wystawny styl życia mieszkańców Kapitolu i ich żerowanie na mieszkańcach dystryktów, które można porównać do imperialnych prowincji. To tylko kilka przykładów, które pozwalają a spojrzenie na świat igrzysk z trochę innej strony.
Na razie to tyle.
Cierpliwości, niektórzy nie kleją słów tak szybko jakby tego niektórzy chcieli :)